Το μπαλέτο είναι ένας πολύ όμορφος και «ντελικάτος» χορός, που όμως χρειάζεται πολύ πειθαρχεία, υπομονή και συγκέντρωση! Όλες οι ερασιτεχνικές σχόλες θα πρέπει να δέχονται μαθητές από 4 χρονών και πάνω, ώστε να κατανοούν τις εντολές του δάσκαλου τους, κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Είναι σημαντικό επίσης οι νέοι χορευτές να έχουν ενταχθεί πριν σε ένα σύστημα κοινωνικοποίησης όπως για παράδειγμα ο παιδικός σταθμός, ώστε να δέχονται την παρουσία και άλλων ατόμων στην τάξη, αλλά και να μπορούν.
Σκεφτείτε ότι μέχρι την ηλικία των τεσσάρων, η προσοχή των παιδιών αποσπάται πολύ εύκολα. Είναι σχεδόν αδύνατον να μείνουν σταθερά στη γραμμή τους ή να φτιάξουν ένα κύκλο-σχηματα που κυρίως χρησιμοποιούνται σε ένα μάθημα μπαλέτου!
Επιπλέον, ο σκελετός και οι μύες των παιδιών 2-3 χρονών δεν είναι ανεπτυγμένοι αρκετά ώστε να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός μαθήματος μπαλέτου. Ακόμα και στα προπαρασκευαστικά μαθήματα, χρειάζεται να υπάρχει κατανόηση του ρυθμού και της μουσικής, η οποία μπορεί ακόμα και να φανεί τρομακτική σε παιδιά που δεν έχουν ακούσματα κλασσικής μουσικής!
Στις ασκήσεις, ακόμα και στο πάτωμα που είναι οι πιο «ασφαλείς», πρεπει να κρατεί το κορμάκι του ψηλα, πραγμα κουραστικό για ένα παιδακι, που θα καμπουριάσει με τη πρώτη ευκαιρία! Τα ποδιά πρέπει να είναι τεντωμένα, τα χέρια γυρισμένα προς τα έξω αρμονικά, ο λαιμός ψηλά, η κοιλίτσα μέσα. Όλα αυτά είναι πολλά πράγματα για ένα τόσο μικρό παιδάκι, που ακόμα δε ξέρει πώς να ελέγχει τα άκρα του και αν δεν τα καταφέρει, υπάρχει φόβος να απογοητευτεί και να τα παρατήσει πολύ πιο εύκολα από ένα παιδί πιο ώριμο ηλικιακά! Πολλές φόρες λοιπόν, η εισαγωγή του στο μπαλέτο σε τόσο μικρή ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα αποτελέσματα και ίδιος όμορφος χορός που έβλεπε στη τηλεόραση ή στα διάφορα βιβλία και θαύμαζε, να γίνει κάτι μισητό για εκείνο…
Επίσης, στο τέλος της χρονιάς όπου οι περισσότερες σχόλες ετοιμάζουν κάποια παράσταση και καλούνται να εκτελέσουν μια χορογραφία, τα παιδιά καλούνται να μείνουν μονά τους πάνω στη σκηνή του θεάτρου, μπροστά σε πολύ κόσμο, και πιστέψτε με, αυτό δεν είναι συνήθως και τόσο ευχάριστη εμπειρία! Γι’ αυτό και τα περισσότερα σαστίζουν, κλαίνε, «τα χάνουν», ή ακόμα και αρχίζουν να τσακώνονται μεταξύ τους -θέαμα που μπορεί κατά τα αλλά να είναι αρκετά διασκεδαστικό για τους θεατές (!) – ενώ οι δάσκαλοι προσπαθούν να σώσουν τη κατάσταση από τα παρασκήνια!!!
Υπάρχουν βεβαία και σχόλες μπαλέτου που δέχονται και μικρές ηλικίες, αλλά τότε θα πρέπει να μιλάμε για κάποιο είδος ταλέντου, πράγμα σπάνιο. Ο πιο πιθανός λόγος είναι για να γεμίσουν μια αίθουσα χορού με μαθητές-πελατες,ανακατευοντας ηλικίες από 2-5 χρονών και δημιουργώντας ένα χάος μέσα στο μάθημα. Με αυτό το τρόπο η δουλειά του δάσκαλου γίνεται πολύ δύσκολη, καθώς το επίπεδο του μαθήματος παραμένει χαμηλό και φυσικά τα πιο μεγάλα παιδιά βαριούνται και παραπονιούνται ότι δε κάνουν τίποτα!
Συνεπως, η φιλοδοξία των γονιών να κάνουν τα κοριτσάκια τους μικρές μπαλαρινούλες (δε μιλάω για τα αγοράκια γιατί ακόμα είναι ταμπού, ειδικά για τους Έλληνες μπαμπάδες!) θα πρέπει να περιμένει λίγο. Τα μικρότερα παιδιά, μπορούν όμως να αρχίσουν σε κάποια σχολή μουσικοκινητικής αγωγής, για προσχολικές ηλικίες ώστε να εξοικειωθούν με τη μουσική σε συνδυασμό με τη κίνηση και στη συνέχεια να ξεκινήσουν μπαλέτο. Έτσι θα είναι και πιο υγιές για εκείνο, αλλά και θα αποτελέσει έναν όμορφο και ευχάριστο τρόπο εκγύμνασης!
Επιπλέον, ο σκελετός και οι μύες των παιδιών 2-3 χρονών δεν είναι ανεπτυγμένοι αρκετά ώστε να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός μαθήματος μπαλέτου. Ακόμα και στα προπαρασκευαστικά μαθήματα, χρειάζεται να υπάρχει κατανόηση του ρυθμού και της μουσικής, η οποία μπορεί ακόμα και να φανεί τρομακτική σε παιδιά που δεν έχουν ακούσματα κλασσικής μουσικής!
Στις ασκήσεις, ακόμα και στο πάτωμα που είναι οι πιο «ασφαλείς», πρεπει να κρατεί το κορμάκι του ψηλα, πραγμα κουραστικό για ένα παιδακι, που θα καμπουριάσει με τη πρώτη ευκαιρία! Τα ποδιά πρέπει να είναι τεντωμένα, τα χέρια γυρισμένα προς τα έξω αρμονικά, ο λαιμός ψηλά, η κοιλίτσα μέσα. Όλα αυτά είναι πολλά πράγματα για ένα τόσο μικρό παιδάκι, που ακόμα δε ξέρει πώς να ελέγχει τα άκρα του και αν δεν τα καταφέρει, υπάρχει φόβος να απογοητευτεί και να τα παρατήσει πολύ πιο εύκολα από ένα παιδί πιο ώριμο ηλικιακά! Πολλές φόρες λοιπόν, η εισαγωγή του στο μπαλέτο σε τόσο μικρή ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα αποτελέσματα και ίδιος όμορφος χορός που έβλεπε στη τηλεόραση ή στα διάφορα βιβλία και θαύμαζε, να γίνει κάτι μισητό για εκείνο…
Επίσης, στο τέλος της χρονιάς όπου οι περισσότερες σχόλες ετοιμάζουν κάποια παράσταση και καλούνται να εκτελέσουν μια χορογραφία, τα παιδιά καλούνται να μείνουν μονά τους πάνω στη σκηνή του θεάτρου, μπροστά σε πολύ κόσμο, και πιστέψτε με, αυτό δεν είναι συνήθως και τόσο ευχάριστη εμπειρία! Γι’ αυτό και τα περισσότερα σαστίζουν, κλαίνε, «τα χάνουν», ή ακόμα και αρχίζουν να τσακώνονται μεταξύ τους -θέαμα που μπορεί κατά τα αλλά να είναι αρκετά διασκεδαστικό για τους θεατές (!) – ενώ οι δάσκαλοι προσπαθούν να σώσουν τη κατάσταση από τα παρασκήνια!!!
Υπάρχουν βεβαία και σχόλες μπαλέτου που δέχονται και μικρές ηλικίες, αλλά τότε θα πρέπει να μιλάμε για κάποιο είδος ταλέντου, πράγμα σπάνιο. Ο πιο πιθανός λόγος είναι για να γεμίσουν μια αίθουσα χορού με μαθητές-πελατες,ανακατευοντας ηλικίες από 2-5 χρονών και δημιουργώντας ένα χάος μέσα στο μάθημα. Με αυτό το τρόπο η δουλειά του δάσκαλου γίνεται πολύ δύσκολη, καθώς το επίπεδο του μαθήματος παραμένει χαμηλό και φυσικά τα πιο μεγάλα παιδιά βαριούνται και παραπονιούνται ότι δε κάνουν τίποτα!
Συνεπως, η φιλοδοξία των γονιών να κάνουν τα κοριτσάκια τους μικρές μπαλαρινούλες (δε μιλάω για τα αγοράκια γιατί ακόμα είναι ταμπού, ειδικά για τους Έλληνες μπαμπάδες!) θα πρέπει να περιμένει λίγο. Τα μικρότερα παιδιά, μπορούν όμως να αρχίσουν σε κάποια σχολή μουσικοκινητικής αγωγής, για προσχολικές ηλικίες ώστε να εξοικειωθούν με τη μουσική σε συνδυασμό με τη κίνηση και στη συνέχεια να ξεκινήσουν μπαλέτο. Έτσι θα είναι και πιο υγιές για εκείνο, αλλά και θα αποτελέσει έναν όμορφο και ευχάριστο τρόπο εκγύμνασης!
