Πριν λίγες μέρες οι έλληνες γιορτάσαμε την εθνική μας επέτειο του «ΌΧΙ». Δεν γνωρίζω αν κάποιο άλλο έθνος γιορτάζει αυτή τη λέξη με τόσο χαρά. Το όχι γενικά σημαίνει άρνηση, για εμάς τους έλληνες όμως σημαίνει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το να λέει κάποιος όχι, ακόμα και όταν όλα φαντάζουν εναντίον του είναι η ύψιστη διεκδίκηση της ελευθερίας. Ως ελεύθεροι άνθρωποι έχουμε το δικαίωμα να λέμε όχι, όπως και το δικαίωμα να λέμε ναι. Έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη, να αλλάζουμε γνώμη, να απέχουμε, να συμμετέχουμε, να δίνουμε, να μη δίνουμε, να αγαπάμε, να μην αγαπάμε. Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε άλλωστε ή μήπως όχι; Αλήθεια πόσο συχνά ασκούμε στην καθημερινότητα μας τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα;
Πολλοί μπορεί να διαβάζουν λέξεις όπως δικαιώματα, ελευθερία, διεκδίκηση και να νομίζουν ότι πρόκειται για θέματα που αφορούν τους πολιτικούς ,το συνδικαλισμό, τις εκλογές κτλ. Όμως αυτό το άρθρο κάθε άλλο παρά αυτούς αφορά. Αφορά εσένα και την καθημερινότητά σου. Ας το θέσω λιγάκι διαφορετικά, μήπως υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή σου τα οποία σε κάνουν να νιώθεις άσχημα και με ένα απλό όχι θα μπορούσες να τα αλλάξεις; Μη βιαστείς να απαντήσεις….σκέψου.
Έχει τύχει ποτέ να υποκύψεις σε πιέσεις τρίτων και να πεις «ΝΑΙ» παρόλο που όλο σου το είναι σου φώναζε «ΟΧΙ»;
Πρόκειται για ένα θέμα που με την ιδιότητα του Επαγγελματία Υγείας, συζητώ και φροντίζω να εκπαιδεύω όσους παρακολουθώ (είτε πάσχουν από διατροφική διαταραχή είτε όχι). Ζούμε στο 2016 και η ισότητα και η ελευθερία είναι δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί εδώ και πολλά χρόνια . Παρόλα αυτά θα χρειαστούν άλλα τόσα ώστε εδραιωθούν και να έχουν πρακτική εφαρμογή στην καθημερινότητα μας. Είναι σαν το καλό μας το φουστάνι που δώσαμε 3 μισθούς να το αποκτήσουμε και το κρατάμε κλεισμένο στη ντουλάπα 362 μέρες το χρόνο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη διεκδίκηση και την ελευθερία. Γνωρίζουμε την ύπαρξή τους αλλά δεν τις αξιοποιούμε καθημερινά.
Ως διατροφολόγος θα σας αναφέρω μερικά παραδείγματα για το φαγητό:
«ΌΧΙ θεία δε θα φάω γλυκό, (μου αρκεί ή γουρουνοπούλα που με «στούμπωσες» εδώ και μια ώρα!)»
«ΌΧΙ αγάπη μου δε θα φάμε ΠΑΛΙ από έξω το βράδυ, η σαλάτα με το φαγητό από το μεσημέρι αρκούν.»
«ΟΧΙ (πεθερά μου) το παιδί δε χρειάζεται 15 σοκολάτες την εβδομάδα για να καταλάβει ότι το αγαπάς (του αρκεί να σέβεσαι τη μαμά του…)»
Πράγματα που θα θέλαμε να πούμε κι όμως κάπου στην πορεία είπαμε:
«ΝΑΙ θεια θα το φάω το υπέροχο γλυκάκι σου!(κρίμα να τη στεναχωρήσω έχει και ζάχαρο η καημένη)»
«Σουβλάκι με απ’ όλα σε διπλή πίτα αγάπη μου! (αχ τον καημενούλη να του κάνω παρέα, τι να του κάνει μια σαλατούλα;)»
«Ευχαριστώ «μητέρα», θα χαρεί πολύ ο Γιωργάκης με όλα αυτά τα κουτιά σοκολάτες που του πήρατε! (γρήγορα να τις κρύψω μην τις δει ο Γιωργάκης, να έχω να φάω και μετά που θα φύγει…)»
Πράγματα που θα θέλαμε να πούμε και αντί για όχι έγιναν ΦΑΓΗΤΟ, ΚΙΛΑ, ΑΛΥΣΙΔΕΣ…Αόρατες αλυσίδες που περιτύλιξαν την ύπαρξή σου και της στέρησαν την τόσο πολύτιμη γι αυτή ελευθερία. Και όλα αυτά επειδή μπήκες στη διαδικασία του να διεκδικείς.
Ισχύει όμως και το αντίστροφο να λέμε δηλαδή ΟΧΙ εκεί που θα έπρεπε να πούμε ΝΑΙ:
«ΟΧΙ ρε συ Μαίρη που να βγω έξω σήμερα έτσι κουρασμένη (χοντρή) που είμαι;»
«ΟΧΙ δεν μπορώ να έρθω γυμναστήριο, δεν έχω χρόνο (ντρέπομαι)!»
«ΟΧΙ αγάπη μου καλύτερα να μείνουμε εδώ το διήμερο, να γλιτώσουμε τα έξοδα (και το μαγιό)»
Και η ύπαρξή σου συνεχίσει να αιχμαλωτίζεται, η ελευθερία σου χάνεται… Ποια ελευθερία; Η ελευθερία του να ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ την κάθε σου στιγμή χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι, πόσα κιλά είσαι, αν χάλασες τη δίαιτα και όλα αυτά που σε περιορίζουν. Το καλό σου το φουστάνι (η ελευθερία) θα είναι πάντα στη ντουλάπα σου, εσύ επιλέγεις πότε και πως θα το φοράς. Και αν δε το σκέφτηκες ποτέ έχω να σου προτείνω κάτι ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ. Να διεκδικείς και να απολαμβάνεις. Πως; Ξεκίνα με ένα απλό «όχι» και μερικές χρήσιμες συμβουλές από εμένα:
- Δε χρειάζεται να είναι ένα επικό όχι που θα φέρει την επανάσταση και χάος στη ζωή σου. Πολλές μικρές αλλαγές θα φέρουν τη μεγάλη
- Μπορείς να ξεκινήσεις με μικρο-όχι όπως πχ «όχι καλό μου, δε μπορώ αυτή τη στιγμή να σου φέρω νερό απ’ το ψυγείο, θα μπορούσες να το πάρεις μόνος σου;»
- Να είστε σαφής και σταθεροί, χωρίς να προσβάλετε τον άλλο
- Εξηγείστε τη θέση σας και το πως νιώθετε
- Μην απολογείστε όταν λέτε όχι
- Αν δε νιώθετε άνετα κάνετε πρόβες μπροστά στον καθρέφτη μέχρι να βρείτε τον σωστό τόνο (fake it until, you make it)
- Αν δε τα πάτε καλά με τον προφορικό λόγο χρησιμοποιείστε το γραπτό.
- «Ότι δε λεκτικοποιείται σωματοποιείται» Γι αυτό και είναι σημαντικό να εκφράζεστε με λέξεις.
Αυτά από εμένα και Καλή λευτεριά!
