Τα τελευταία χρόνια τα τεστ δυσανεξίας έχουν κατακτήσει μία ισχυρή θέση στην ζωή μας.
Με ένα μαγικό τρόπο έχουν αποτέλεσμα, αφού η απώλεια των κιλών είναι εμφανής και οι πολίτες πάντα μένουν ικανοποιημένοι.
Τι ισχύει όμως τελικά;
Υπα΄ρχει επιστημονική βάση πίσω από όλα αυτά; Πότε πρέπει να πραγματοποιούνται και με ποιό τροπο;
Τον Αύγουστο του 2016 το Υπουργείο Υγείας στην Ελλάδα ήρθε να απαντήσει σε όλους αυτούς τους προβληματισμούς. Μέσα από την υπουργική του απόφαση ξεκαθάρισε το θέμα
Μόνο οι τεκμηριωμένες μέθοδοι (λήψη αίματος ) μπορούν να χρησιμοποιούνται για τον ορισμό της ύπαρξης μιας αλλεργίας ή υπερευαισθησίας
Η διάγνωση αυτή μπορεί να οδηγήσει έναν Διαιτολόγο, όχι όμως για να σχεδιάσει διαιτολόγιο. Αλλά για να δώσει συμβουλές για τον αποκλεισμό των τροφών, οι οποίες δημιουργούν τις αλλεργικές αντιδράσεις.
Ο αποκλεισμός αυτός ίσως βοηθήσει σε κάποιο βαθμό στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων όπως:
- φούσκωμα
- πόνο
- εξανθήματα.
Δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι ότι από τις εναλλακτικές μεθόδους που υπάρχουν πλέον στην αγορά καμία από αυτές δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά.
Συνεπώς, δεν πρέπει να εφαρμόζεται ούτε για διάγνωση ούτε για θεραπεία. Εκτός αυτού, μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν στο εμπόριο αξιόπιστα και πιστοποιημένα για τη διαγνωστική τους αξία κλινικά τεστ ανίχνευσης διατροφικών δυσανεξιών.
Οι υπερευαισθησίες δεν σχετίζονται με το βάρος
Επίσης δεν υπάρχει καμία σχέση, τουλάχιστον έως τώρα επιστημονικά τεκμηριωμένη, μεταξύ των τροφικών υπερευαισθησιών με το σωματικό βάρος και την απώλεια αυτού, τον μεταβολικό ρυθμό, την ρύθμιση του και τέλος με τον σχεδιασμό διαιτολογίου για τον σκοπό αυτό.
Ο μεταβολικός ρυθμός του κάθε ανθρώπου είναι με πιο απλά λόγια οι θερμίδες που δαπανεί ο οργανισμός για να εκτελέσει τις ζωτικές λειτουργίες του.
Η μέτρησή του, μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους και είναι χρήσιμη για την διατροφική αξιολόγηση. Δεν είναι όμως πάντοτε απαραίτητη. Σε κάθε περίπτωση ο αρμόδιος για την μέτρηση αυτή είναι ο Διαιτολόγος.
Ωστόσο, χρήζει πολύ μεγάλης σημασίας το πόσο προσεκτικοί θα είναι οι πολίτες. Θα πρέπει να αποφεύγουν και να μην εμπιστεύονται κέντρα που έχουν ως εργαλεία και γραμμή σχεδιασμού διαιτολογίων τέτοια τεστ.
Απώλεια βάρους
Η απώλεια βάρους συνήθως υπάρχει ύστερα από την εφαρμογή τέτοιων διαιτολογίων. Αυτό συμβαίνει γιατί το άτομο έχει πειστεί να αποκλείσει από την διατροφή του πολλά τρόφιμα που σύμφωνα με τα τεστ μπορούν να του προκαλέσουν τροφικές δυσανεξίες.
Έτσι, το άτομο καταναλώνει λιγότερο φαγητό από πριν και ουσιαστικά τρέφεται με λιγότερες θερμίδες πράγμα που τελικά οδηγεί στην απώλεια κιλών.
Όμως παράλληλα δημιουργούνται πολλές διατροφικές ελλείψεις σε συστατικά τα οποία ο οργανισμός έχει πολύ μεγάλη ανάγκη .
Συμπέρασμα
Η οποιαδήποτε χρήση των τεστ δυσανεξίας σε προγράμματα απώλειας βάρους δεν έχει καμία επιστημονική βάση.
Τα τεστ τα οποία χρησιμοποιούνται δεν έχουν διαγνωστική αξία και οι τροφικές δυσανεξίες δεν σχετίζονται με την απώλεια βάρους.
Η διατροφή με ποικιλία τροφίμων καλής ποιότητας και σωστής ποσότητας μαζί με φυσική δραστηριότητα είναι το κλειδί για την επιτυχία.
Από την άλλη, τα τεστ που εφαρμόζονται για τον έλεγχο δυσανεξίας στην λακτόζη και για την δυσανεξία στην γλουτένη είναι αξιόπιστα και πιστοποιημένα.
Και πάλι όμως δεν έχουν καμία επιστημονική βάση όσο αφορά τον έλεγχο και την απώλεια του βάρους.
Πηγή
- Υπουργικής Απόφασης ΔΥΓ2/Γ.Π. οικ.154949/2010 [ΦΕΚ 1918/Β’/2010
- Ένωση Διαιτολόγων Διατροφολόγων Ελλάδος
