Ονειροπόλημα και φαντασιώσεις όλη μέρα.
Αϋπνία και περίσσια ενέργεια.
Έρωτας.
- Στην αρχή, ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα για το άλλο άτομο
- Αν και το άλλο άτομο ενδιαφέρεται εξίσου, εμείς ενδιαφερόμαστε ακόμα περισσότερο.
- Βιώνουμε ένα ενθουσιώδες αίσθημα λαχτάρας για την προσοχή του/της.
- Ενδιαφερόμαστε μόνο γι’ αυτόν/αυτήν και για κανένα άλλο
- Το ενδιαφέρον μας μετατρέπεται σε εμμονή: Δε μπορούμε να σταματήσουμε να τον/την σκεφτόμαστε, ακόμα κι αν προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε σε άλλα πράγματα.
- Ονειροβατούμε και φανταζόμαστε συνεχώς το άλλο άτομο.
- Η σχέση, όταν αυτή ξεκινήσει, προκαλεί ευφορία.
- Σκεφτόμαστε τις ερωτικές επαφές με το άτομο.
- Συχνά νιώθουμε ένα αίσθημα πόνου ή τσιμπήματος στο στήθος.
- Αδυνατούμε να προσέξουμε ή να αναγνωρίσουμε ατέλειες στο άτομο αυτό και καμία λογική επιχειρηματολογία δε μπορεί ν’ αλλάξει την θετική μας άποψη.
Στη φάση αυτή του τρελού έρωτα η έκκριση διαφόρων ορμονών, όπως ντοπαμίνης και σεροτονίνης, επηρεάζουν τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις μας προκαλώντας κυρίως ευφορία, αυξημένη ενέργεια, μειωμένη όρεξη και ανάγκη για ύπνο αλλά και άγχος, συναισθηματική αστάθεια και νευρικότητα. Αυτή η φάση συνήθως διαρκεί από έξι μήνες ως τρία χρόνια μιας και σταδιακά συνηθίζουμε τον έρωτα που νιώθουμε για τον άλλο. Στη φάση αυτή η επιθυμία για ερωτική συνεύρεση είναι σε κορύφωση.
Όταν ο ηλεκτρισμός του φιλιού και η έξαψη των ερωτικών συνευρέσεων καταλαγιάζει και σταδιακά βγαίνουμε από το πέπλο ενός ιδιόμορφου αλτρουισμού, όπου όλο μας το είναι και το ενδιαφέρον είναι εστιασμένο στον άλλο και όχι στον εαυτό μας, η σχέση βρίσκεται σε αλλαγή φάσης. Αν παράλληλα με το πάθος έχει δημιουργηθεί μια βαθύτερη συναισθηματική οικειότητα και δέσιμο μεταξύ των ερωτικών συντρόφων, τότε η σχέση μπορεί να εξελιχθεί σε επόμενο στάδιο. Στη φάση αυτή, οι ορμόνες που παίζουν ιδιαίτερο ρόλο είναι η οξυτοκίνη (πολύ σημαντική και για το δέσιμο μητέρας και παιδιού) και η βασοπρεσίνη (ιδιαίτερα στους άντρες), οι οποίες βοηθούν στη δημιουργία και διατήρηση συναισθημάτων αγάπης και τρυφερότητας.
Η έκκριση ορμονών βέβαια δεν είναι αρκετή για να κρατήσει δυο ανθρώπους μαζί. Αλλιώς όσοι είχαν ξεκινήσει μια σχέση από έρωτα δε θα χώριζαν ποτέ. Ο κεραυνοβόλος έρωτας, όπως αναφέραμε και παραπάνω, κάνει δυσδιάκριτες τις αδυναμίες και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και τελικά κάποια στιγμή προκύπτει μια, συχνά, οδυνηρή απομυθοποίηση. Άλλωστε οι άνθρωποι που συνήθως μας ελκύουν και ερωτευόμαστε είναι αυτοί που καθρεφτίζουν τις δικές μας αδυναμίες, τα τυφλά μας σημεία. Έτσι τα στοιχεία που αρχικά μας «τράβηξαν» γίνονται αυτά που στην πορεία μας δυσκολεύουν.
Τελικά αν ο έρωτας δεν μετασχηματιστεί σε βαθιά αγάπη η σχέση αργά ή γρήγορα θα λήξει. Η αγάπη αυτή προϋποθέτει κοινές βάσεις (αξίες, θέλω, όνειρα ζωής), ένωση συναισθήματος και λογικής, ηθελημένες ενέργειες που προάγουν σταθερά το σεβασμό και την εμπιστοσύνη, και συνεχή προσωπική ανάπτυξη. Ο έρωτας είναι πραγματικά υπέροχος αλλά η πλέον θεμελιώδης συναισθηματική μας ανάγκη είναι αυτή για αγάπη και η αγάπη είναι επιλογή. Το μοίρασμα μιας βαθιάς ερωτικής αγάπης είναι μακράν συναρπαστικότερη από τη γλυκιά τρέλα του έρωτα.
Όσοι νιώθουν την ανάγκη να είναι συνεχώς ερωτευμένοι είναι συνήθως άνθρωποι που αποφεύγουν να δουν κατάματα τον εαυτό τους μιας και η ουσιαστική σχέση με έναν άλλο άνθρωπο και η συναισθηματική κοντινότητα μας φέρνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αντιμέτωπους με τις αδυναμίες και τα όριά μας. Υπάρχει σε πολλούς ανθρώπους ένας βαθύτερος, συχνά πρώιμος και συνήθως υποσυνείδητος φόβος ότι δεν αξίζουν ν’ αγαπηθούν. Μπορεί να είναι άνθρωποι επιτυχημένοι, λαμπεροί, όμορφοι, με αυτοπεποίθηση, όμως αποφεύγουν την οικειότητα και την αγάπη γιατί η πιθανότητα μιας τέτοιας επιλογής βιώνεται εσωτερικά ως απειλή.
Τελικά, ο έρωτας δημιουργεί μια πολύ έντονη συναισθηματική κορύφωση και ανοίγει δρόμο για την συναισθηματική ολοκλήρωση της αγάπης. Για να αξιώσουμε βέβαια μια ολόκληρη αγάπη και να την κρατήσουμε στο πέρασμα του χρόνου, χρειάζεται να είμαστε, και οι δύο σύντροφοι, σε διαρκή επαφή με και ανάπτυξη του εσωτερικού μας κόσμου.
