Κάποτε η ζωή είναι «Μπροστά κρεμός και πίσω ρεύμα…»
Είναι δυνατό ένα παιδικό τραύμα να μου έχει δημιουργήσει διατροφική διαταραχή και εθισμό σε κάποιες τροφές και συμπεριφορές? Γίνεται να με επηρεάζει κάτι που μου συνέβη σαν παιδάκι, ακόμα και τώρα στην εφηβεία της υπερήλικης ζωής μου? Είναι δυνατό να μην μπορώ να το διαχειριστώ σαν ενήλικη? Δεν είμαι πια παιδάκι! Δεν είμαι παιδάκι εδώ και πολλές δεκαετίες! Και όμως αναγνωρίζω ακόμα και σήμερα την τάση «εθισμού» σε κάποια φαγητά και σε κάποιες συμπεριφορές!
Ναι.
Είναι δυνατό να έχω εθιστεί με ένα δυνατό υπόστρωμα από ένα η περισσότερα παιδικά μου τραύματα.
«….έτρωγα ένα τετραγωνάκι από μια σοκολάτα αντί για γεύμα. Δεν υπήρχε φαγητό….Δεν υπήρχε κάτι για να μαγειρέψω…. Ήταν σαν να μην υπήρχα….. Δεν είχα λεφτά να αγοράσω κάτι άλλο. Τα λεφτά φτάναν για μία απλή σοκολάτα μονάχα, (ως το μοναδικό σίγουρο φαγητό) για μία εβδομάδα…»
«‘Ένα βράδυ σηκώθηκα για να πάω στην τουαλέττα και εκεί, απλά λιποθύμησα. Ο πατέρας μου μόλις είχε επιστρέψει από την βραδινή δουλειά του Σαββατοκυρίακου και η μητέρα μου ήταν ξύπνια. Νομίζω ότι μόλις που πρόλαβαν να με πάρουν στα χέρια πριν πέσω κάτω και χτυπήσω. Δεν φώναξαν γιατρό…ούτε το βράδυ, ούτε την επόμενη μέρα… δεν προβληματίστηκαν αρκετά…. Ρώτησαν αν είχα φάει το βράδυ και εκεί συνειδητοποίησαν ότι δεν είχα φάει για μέρες…. Η αντίδραση ήταν της στιγμής….
Την επόμενη μέρα μου κάνανε σφοδρή παρατήρηση γιατί δεν έτρωγα…. Δεν συνειδητοποίησαν ότι δεν είχε φαγητό στο σπίτι…. η δεν ήθελαν να το αναγνωρίσουν…. Να αναγνωρίσουν την ευθύνη τους, την αμέλεια τους….. «Να έρχεσαι στο εργοστάσιο να τρως το μεσημέρι», μου είπαν σε κάποιο σημείο που είχα πει ότι «δεν υπήρχε φαγητό στο σπίτι»….. Ναι, εκεί μαγείρευαν και έτρωγαν αυτοί…. Απόφευγα να πάω , για να μπορέσω να διαβάσω…. Αν πήγαινα ήθελαν να κάνω όλο το πακετάρισμα της ημέρας στο εργοστάσιο, για να μην πληρώνουν την υπάλληλο και δεν μου επέτρεπαν να πάω στο σπίτι να διαβάσω…. « Αν έχεις όρεξη θα διαβάσεις στις 8.30 την νύχτα που θα πας στο σπίτι..»….
Η ζωή μπορεί να είναι «Μπροστά κρεμός και πίσω ρεύμα…» κάποτε.
Ναι, για χρόνια θεωρούσα την σοκολάτα σαν παρηγοριά, ανακούφιση, σιγουριά φροντίδας, γλυκύτητα ζωής….
Ναι για χρόνια έτρωγα πολύ γρήγορα, δίχως να μασάω το φαγητό μου….. υποσυνείδητα να βεβαιωθώ ότι θα φάω αρκετά για να μην πεινώ.
Οι Διατροφικές Διαταραχές και ο Εθισμός δεν είναι ένα γεγονός στην ζωή και τέλος. Δεν σου χτυπάνε την πόρτα μία φορά και εσύ η ανοίγεις την πόρτα η προσποιείσαι ότι δεν είσαι μέσα και δεν ανοίγεις.
Και τα δύο χτίζονται σιγά-σιγά και για χρόνια και ας μην το καταλαβαίνουμε, ούτε σαν παιδάκια, ούτε σαν έφηβοι, ούτε σαν ενήλικες σοφοί. Είναι μικρά και θεωρητικά «ασήμαντα» γεγονότα. Το ένα χτίζει πάνω στο άλλο και φτιάχνετε μια πυραμίδα μπούμεραγκ στο υποσυνείδητο μας και πολλές φορές δίχως να το αντιλαμβανόμαστε. Αυτή η πυραμίδα μπούμεραγκ, σε κάποιο σημείο αρχίζει να εμφανίζεται. Έτσι παίρνει «σάρκα και οστά» στην ζωή μας, στην καθημερινότητα μας. Είναι σαν ένα παγόβουνο που δημιουργείτε για χρόνια και κάποτε για αιώνες κρυμμένο μέσα στην θάλασσα. Σε κάποιο σημείο αυτό το παγόβουνο έχει μεγαλώσει τόσο σε βάθος, ύψος και πλάτος και αρχίζει να παρουσιάζεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τότε είναι που αρχίζει να γίνεται άμεσος κίνδυνοςγια τα πλοία που πλέουν στην περιοχή. Και αν δεν καταγραφεί η τοποθεσία και η έκταση του αρκετά νωρίς, έχουμε τραγικά ατυχήματα με πολλούς θανάτους ναυαγίου.
Με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί και το χτίσιμο των διατροφικών διαταραχών και ο εθισμός που εμπεριέχεται στες διατροφικές διαταραχές. Και ίσως εκεί που φτάνουμε στην Ανορέξια Νευρόσα (πχ) και μπορεί να κινδυνεύει και η ζωή μας, είναι εκεί που χτυπήσαμε το παγόβουνο και υπάρχει μια μεγάλη τρύπα στο καράβι που βουλιάζει. Μια μεγάλη τρύπα στην ζωή μας, στην ψυχή μας, που δεν αναγνωρίζεται και όλο μεγαλώνει.
Μπορούμε να δουλέψουμε τα τραύματα και τους εθισμούς μας στην διατροφική διαταραχή. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μπορεί να μας επηρεάζει. Μπορούμε να μάθουμε πως να επουλώσουμε τα τόσα ίσως μικρά, ίσως και όχι τόσο μικρά τραύματα μας, που μπορεί να οδηγούν στες διατροφικές διαταραχές και τον εθισμό μας σε κάποιες τροφές, κάποιες συμπεριφορές η/και κάποιες καταστάσεις που επαναλαμβάνονται στην ζωή μας.
Δεν είναι εύκολη η όλη προσπάθεια, αλλά αξίζει να την κάνουμε. Είναι ένας νέος τρόπος ζωής. Μαθαίνουμε να φροντίζουμε εμάς και να συμπεριλαμβάνουμε και εμάς στην καθημερινότητα μας. Ξεκινά από εμάςκαι όχι από τους γύρω μας. Όλοι μπορούμε να το προσπαθήσουμε και να το καταφέρουμε, στον βαθμό που είμαστε έτοιμοι και να χτίσουμε και παραπέρα ενδυνάμωση ζωής και υγείας.
