«Ο Χρήστος, είναι ένα παιδί έξι ετών, που φέτος πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού. Οι γονείς του έφτασαν στο χώρο όπου γίνεται η οικογενειακή θεραπεία, με την μητέρα να είναι ιδιαίτερα ανήσυχη, σχετικά με την έντονη άρνηση του παιδιού της να πάει σχολείο. Η ίδια περιγράφει το γιο της ως ένα ντροπαλό, συνεσταλμένο παιδί, που δύσκολα […]
«Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να ακυρώσουμε το ραντεβού μας. Απογοητεύτηκα. Είχα ήδη αρχίσει να ετοιμάζομαι. Πάλι μόνη θα μείνω απόψε. Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να φάω κάτι. Θέλω να νιώσω λίγο καλύτερα. Η σοκολάτα δεν ήταν αρκετή. Θα παραγγείλω κάτι απέξω. Μία πίτσα. Και κάτι πατατάκια που έχω στο ντουλάπι.
Βουλιμία: από τη στέρηση στην υπερβολή Read More »
Τι γίνονται άραγε όλα αυτά τα συναισθήματα που καταπνίγουμε? Όλα αυτά τα θέλω μας και οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε? Παύουν με τον καιρό να υπάρχουν και ξεχνιούνται ? Η απάντηση είναι όχι. Τα συναισθήματα αυτά βυθίζονται βαθιά μέσα μας, στο ψυχισμό μας. Όταν αυτά συσσωρευτούν και ασφυκτιούν πλέον, τότε τα καταπιεσμένα μας θέλω, επιθυμίες,
ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΙΛΑΕΙ, Η ΨΥΧΗ ΠΟΝΑΕΙ Read More »
Υπάρχει όριο στις αγκαλιές; Κρητικού Μαρίνα Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas marina.kritikou@yahoo.com “Μην το παίρνεις αγκαλιά το μωρό, θα κακομάθει!” “Θα σου μάθει στα χέρια και μετά…αλίμονο σου!”… πόσο οικείες μας ακούγονται αυτές οι φράσεις; Οι περισσότεροι από εμάς τις έχουμε ακούσει από πρόσωπα του στενού οικογενειακού μας περιβάλλοντος. Όταν γίναμε για
Υπάρχει όριο στις αγκαλιές; Read More »
…”Το πείραμα της Μινεσότα” Αυτό το άρθρο μιλά για τη λιμοκτονία. Στο σύνολο 36 άνδρες κανονικού βάρους ανταποκρίθηκαν στο φυλλάδιο που τους καλούσε να λάβουν εθελοντικά μέρος στη μελέτη με τίτλο «Θα λιμοκτονήσεις ώστε οι άλλοι να τραφούν καλύτερα;». Το 1944 ο Ancel Keys, ένας τότε νεαρός καθηγητή φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μελέτησε το
«Θα λιμοκτονήσεις ώστε οι άλλοι να τραφούν καλύτερα; Read More »
Οι παράλογες διατροφικές συνήθειες δυστυχώς για τους περισσότερους ανθρώπους πηγάζουν από τη νεαρή ηλικία. Πολύ συχνά εμείς οι επιστήμονες διατροφολόγοι έχουμε κληθεί να αντιμετωπίσουμε τη δυσάρεστη κατάσταση όπου ο παχύσαρκος γονιός φέρνει το υπέρβαρο παιδί του για να αδυνατίσει δίχως να αντιλαμβάνεται ότι πρωταρχικό πρόβλημα που χρειάζεται να αντιμετωπισθεί είναι ο ίδιος και σε δεύτερο
Κερδίζοντας το πλεονέκτημα να μπορείς να πεις στο φαγητό «φτάνει…» Read More »
Σιωπηλά ή ηχηρά, οι μνήμες των παιδικών χρόνων χαράζονται ανεξίτηλα στο ασυνείδητο και μας συνοδεύουν μια ολόκληρη ζωή. Σύμφωνα με τον Harvey Jackins, «Το άτομο… αιχμάλωτο ενός παλιού πόνου λέει πράγματα που δεν έχουν σχέση, κάνει πράγματα που δεν έχουν αποτέλεσμα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μία κατάσταση, και υπομένει τρομερά αισθήματα που δεν έχουν σχέση
Τα παιδικά βιώματα σε συντροφεύουν μια ζωή Read More »
Όλοι μπορεί κάποιες φορές να αναβάλουν ως ένα βαθμό τα πράγματα που χρειάζεται να γίνουν. Όλοι έχουν πει «θα το κάνω αργότερα», «πρέπει να το κάνω αυτό» ή «θα το κάνω αύριο». Εάν πράγματι το πράττουν στο άμεσο μέλλον, δεν υπάρχει πρόβλημα. Εάν όμως κάποιος αποφεύγει συστηματικά να κάνει κάτι και συνέχεια βρίσκει δικαιολογίες προκειμένου
Μην αφήνετε ποτέ για αύριο, κάτι που μπορείτε να κάνετε σήμερα Read More »
«Όλοι φοράμε μάσκες και έρχεται η στιγμή που δεν μπορούμε να τις βγάλουμε χωρίς να ξεκολλήσουμε μαζί τους και το δέρμα μας.» (Edith Sitwell) Ποιός είναι ο λόγος όμως που προβαίνουμε στην κατασκευή ενός προσωπείου, μιας μάσκας που καμουφλάρει το βαθύτερο «είναι» μας; Τι έχω πάθει Θεέ μου; Γιατί δεν μπορώ να δω πλέον τίποτα
Όλοι φοράμε μάσκες Read More »
Η νευρογενής βουλιμία είναι μια διατροφική διαταραχή όπου το άτομο καταναλώνει τεράστιες ποσότητες φαγητού χωρίς κανένα όριο και στη συνέχεια προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτές, προκαλώντας εμετό, κάνοντας χρήση καθαρτικών ή διουρητικών, κάνοντας υπερβολική γυμναστική και υποβάλλοντας τον εαυτό του σε πολύ αυστηρή δίαιτα τις επόμενες μέρες. Όταν το άτομο αυτό δεν κάνει κρίσεις βουλιμίας,
ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ Read More »
