Πώς βλέπω τον εαυτό μου;
Το πως βλέπω τον εαυτό μου, μου λέει και για το πως νιώθω για εμένα. Αποδέχομαι τον εαυτό μου; Αποδέχομαι το σώμα μου; Ποια είναι η Εικόνα Σώματος μου; Οι ερωτήσεις αυτές αγγίζουν βαθιά την ψυχή μας και τη σχέση μας με εμάς και τους γύρω μας. Τα Χριστούγεννα ως γιορτή αναγέννησης και αυτογνωσίας είναι ίσως οι μέρες που το αναλογιζόμαστε περισσότερο.
Πως βλέπω τον εαυτό μου και τους γύρω μου;
Τι είναι αυτό που με κάνει να νιώθω όμορφα;
Φτάσαμε στην γιορτή της Αγάπης και της Χαράς, της Γέννησης του μικρού-μεγάλου Χριστού.
Πρόκειται μια ακόμα υπενθύμιση ότι όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν και όχι μονάχα με την γέννηση του Χριστού κάθε Χριστούγέννα. Τα Χριστούγεννα αποτελούν μια ευκαιρία για τη δική μου προσωπική αναγέννηση.
Μια Νέα Αρχή κάθε Μέρα
Ο κάθε ένας/μια από εμάς μπορεί να ξαναγεννηθεί κάθε μέρα και κάθε στιγμή της ζωής μας, ότι ηλικία και αν είμαι. ‘Οποιος και αν είμαι, ότι και αν έκανα ή δεν έκανα, από όποια θέση κοινωνική, πολιτική, οικονομική μπορεί να είμαι, από όποια κατάσταση σωματικής, ψυχολογικής, συναισθηματικής, ψυχικής, πνευματικής υγείας και αν στέκομαι έχω τη δύναμη να αλλάξω.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξω τα μάτια και τα αυτιά της καρδιάς και της ψυχής, για να ανοίξει και η λογική του αξίζω να με φροντίζω, αξίζω και για εμένα και για τους άλλους. Να αρχίσω να βλέπω εμένα και τους άλλους γύρω μου. Να γίνω το φως στην δική μου ζωή και μέσω του δικού μου φωτός να φωτίσω και τους γύρω μου.
Μπορώ να αρχίσω να βλέπω όλα τα όμορφα σε εμένα και όλα τα όμορφα για εμένα.
Αποδεχόμενη εμένα με όλα τα καλά και τα όχι τόσο καλά και τα άσχημα μου, μπορώ να καλλιεργήσω την δυνατότητα να βλέπω την ομορφιά σε όλους τους ανθρώπους γύρω μου και όχι μονάχα την ασχήμια της ζωής.
Η ζωή πάντα θα έχει και την μέρα και την νύχτα. Θα ξημερώσουν και ηλιόλουστες μέρες και συννεφιασμένες μέρες. Ακόμα, θα ξημερώσουν ζεστές και κρύες μέρες. Θα έρθουν και τα δροσερά αεράκια και τα καταστροφικά μποφόρ.
Αξίζω να με αγαπάω και να αγαπάω και όλο τον κόσμο γύρω μου. Αξίζω και δικαιούμαι να χαμογελώ, ακόμα και μέσα από τον πόνο μου.
Το Φως της Αγάπης
Μπορώ να μοιραστώ αυτή την αγάπη και ένα χαμόγελο με κάθε άνθρωπο που συναντώ, κάθε μέρα. Αν δεν μπορεί αυτό το άτομο να το αποδεχθεί όλο αυτό, είναι δικό του θέμα για να χειριστεί. Δεν σβήνω το χαμόγελο μου και το κερί αγάπης μέσα στην καρδιά μου για κανένα. Ας μοιραστούμε πολλά χαμόγελα με όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούμε αυτά τα Χριστούγεννα. Θα επιστρέψουν πίσω σε εμάς πολλαπλάσια.
Ας δώσουμε τροφή στις καρδιές και στις ψυχές μας, σκορπίζοντας μικρές, ακίνδυνες και τόσο ευεργετικές φωτοβολίδες αγάπης στον κάθε ξεχασμένο άνθρωπο που συναντάμε, στο σπίτι μας, στην οικογένεια μας, στην γειτονιά μας, στην κοινότητα μας, στην δουλειά μας. Και ας μην ξεχάσουμε και εμάς σε αυτή την λίστα. Σε κάθε καθρέφτη, σε κάθε καθρέφτισμα, βλέπω πρώτα εμένα, αναγνωρίζω εμένα. Μέσω αυτής της αναγνώρισης μου μπορώ να αναγνωρίσω και να συμπεριλάβω και όλους τους άλλους στην ζωή μου. Είναι λοιπόν, τα Χριστούγεννα μια γιορτή αναγέννησης και αυτογνωσίας που θα μας φέρει πιο κοντά στην αγάπη για τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Από την Αικατερίνη Προκοπίου
