ΖΩΩΔΕΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Αν είχα γεννηθεί ως γάτα, θα ήμουν φυσικά έτσι όπως είναι οι γάτες. Δεν θα ήμουν μια γάτα η οποία ζει μέσα στο νερό, ούτε μια γάτα που πετάει στον ουρανό. Έτσι, αν από τη γέννησή μου, μου είχε δοθεί η ελευθερία να είμαι απλά ο εαυτός μου, τότε θα ήμουν ευτυχισμένη.
Όμως, αν ήμουν μια γάτα η οποία γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον όπου οι γάτες πρέπει να προσπαθούν να συμπεριφέρονται ως άλλα ζώα, αυτό θα σήμαινε ότι το να είναι κανείς μια γάτα δεν είναι αποδεκτό. Αν για παράδειγμα, μου μάθαιναν ότι πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν κουνέλι, τότε όχι απλά θα ένιωθα άσχημα για την εμφάνισή μου (μικρά αυτιά, μεγάλη ουρά) αλλά  και κάθε φορά που θα αποτύγχανα να συμπεριφέρομαι σαν κουνέλι, θα πίστευα ότι κάτι πάει στραβά με μένα. Θα ήξερα βέβαια ότι είμαι μια γάτα, αλλά θα πάσχιζα να αποδείξω στους γύρω μου ότι είμαι ένα κουνέλι για να βιώσω έτσι αποδοχή.
Εάν όμως κάποια μέρα μπούχτιζα με όλη την πίεση από τους γύρω μου ώστε να φέρομαι όπως ένα κουνέλι, ποια θα ήταν άραγε η αντίδρασή μου; Να αρχίσω να φέρομαι όπως μια γάτα, δηλαδή να είμαι ο εαυτός μου; Περιέργως, όχι. Θα άρχιζα να φέρομαι όπως κάποιο άλλο ζώο, κατά πάσα πιθανότητα πιο βίαιο και τρομακτικό από τα κουνέλια. Μια τίγρη για παράδειγμα. Αλλά και πάλι θα αποτύγχανα να γίνω μια τίγρη, γιατί οι τίγρεις δεν είναι τίγρεις απλά και μόνο επειδή συμπεριφέρονται όπως οι τίγρεις. Εγώ βέβαια θα πίστευα ότι είμαι επιτέλους ελεύθερη από την πίεση του να προσπαθώ να είμαι ένα κουνέλι, αλλά στην πραγματικότητα θα μου διέφευγε εντελώς το γεγονός ότι βρίσκομαι στην ίδια κατάσταση με πριν, με  μόνη διαφορά πως τώρα έχω την πεποίθηση (ή καλύτερα την ψευδαίσθηση) ότι ήταν η ελεύθερη βούλησή μου που έφερε την αλλαγή αυτή. Η αλήθεια όμως είναι, ότι εάν δεν είχα δεχθεί ποτέ την πίεση να φέρομαι όπως ένα κουνέλι αντί για γάτα, δεν θα μου είχε δημιουργηθεί ποτέ η ανάγκη να φτάσω στο σημείο να φέρομαι τελικά με τον άκρως αντίθετο τρόπο (δηλαδή να μιμούμαι μια τίγρη.) Το να κινείται κανείς από το ένα άκρο στο άλλο, είναι σαν ένα ελλιποβαρές, υποσιτισμένο άτομο που γίνεται παχύσαρκο: αλλάζουν τα κιλά, η διατροφική διαταραχή όμως εξακολουθεί να υπάρχει. Η αυτοπεποίθησή εξακολουθεί να είναι η ίδια.
Το αστείο σχετικά με την όλη γατο-κουνελο-τιγρο-ιστορία είναι το εξής: ακόμα και αν έφευγα από το περιβάλλον όπου οι γάτες προσπαθούν να γίνουν κουνέλια και πήγαινα σε ένα περιβάλλον όπου οι γάτες προσπαθούν να γίνουν κάποιο άλλο ζώο (ή ακόμα και σε ένα περιβάλλον όπου οι γάτες είναι απλά γάτες), εγώ θα εξακολουθούσα να νιώθω ότι οι γύρω μου έχουν την απαίτηση από εμένα να είμαι κουνέλι (επειδή αυτή την πληροφορία έχω δεχθεί ως το τι θεωρείται φυσιολογικό) άρα και πάλι θα έβγαινε από μέσα μου η τίγρη.
Ταυτόχρονα, τα άλλα ζώα με τα οποία θα αλληλεπιδρούσα θα πίστευαν ότι και εγώ έχω με τη σειρά μου την απαίτηση από εκείνα να φέρονται με τον τρόπο που έμαθαν ότι πρέπει να φέρονται, ακόμα και αν δεν ίσχυε καθόλου κάτι τέτοιο! Για παράδειγμα, θα βλέπαμε μια αρκούδα που πιστεύει ότι πρέπει να φέρεται όπως μια αγελάδα, να αλληλεπιδρά με μία κότα που πιστεύει ότι πρέπει να φέρεται όπως ένας σκύλος! Συμπέρασμα: το να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε αυτό που είμαστε με βάση τις προσδοκίες των άλλων για μας, το μόνο αποτέλεσμα που θα φέρει είναι η σύγχυση!  Γιατί με αυτόν τον τρόπο, πιστεύω μόνο ό,τι αισθάνομαι. Και τα συναισθήματά μας μπορούν πολλές φορές να είναι πολύ παραπλανητικά! Πόσοι από εμάς κοιτάζονται το πρωί στον καθρέφτη και καμαρώνουν την γατούλα που αντικρίζουν, με τα τυχόν μικρά αυτάκια ή την πολύ μακριά ουρά;
Είναι μεγάλο το ταξίδι προς την αποδοχή αγαπητά μου ζωάκια. Ένα ταξίδι που απαιτεί καταρχήν να εντοπίσουμε και να ονομάσουμε τις εσωτερικευμένες προσδοκίες που κουβαλάμε χρόνια ολόκληρα, εκείνες που είναι άδικες και λανθασμένες, και μας κρατάνε φυλακισμένους σε ένα φαύλο κύκλο αποτυχημένων προσπαθειών να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Κατά δεύτερον, η αποδοχή ξεκινάει από μέσα, όχι από έξω.  Τι θα ήταν άραγε ο κόσμος αν όλοι ήμασταν πιγκουίνοι; Ή αν όλοι ήμασταν χρυσόψαρα; Θα ήταν ένας κόσμος χωρίς ποικιλία χρωμάτων, μεγεθών και ήχων: ένας βαρετός, μονότονος κόσμος. Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος μας είναι πανέμορφος.
… Γιατί λοιπόν πασχίζουμε τόσο πολύ να τον ασχημύνουμε με το να τον στερήσουμε από την ομορφιά της μοναδικότητάς μας;
Σημείωση προς ειδικούς: Αν είσαι επαγγελματίας υγείας εξειδικεύσου σε θέματα διαχείρισης διατροφικών διαταραχών μέσω της εκπαίδευσης Master Practitioner on Eating Disordes του Κέντρου Εκπαίδευσης & Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών. Περισσότερες πληροφορίες στο Link www.keadd.gr καθώς και τις Προσεχείς Εκπαιδεύσεις ΕΔΩ
Αν αναζητείς Πιστοποιημένο Επαγγελματία Υγείας από το NCFED στις Διατροφικές Διαταραχές δες στο Δίκτυο Συνεργαζόμενων Επαγγελματιών Υγείας ΕΔΩ